เปรียญธรรม ๙ ประโยค : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 554 / 734

ประโยค- มังคลตาปีนี้แปล เล่ม ๕ หน้า 85 ว่า "ธรรมชาติใด ออกไปแล้วจากต้นหากกล่าวคือวะ เพราะร้อยรัด คือเพราะริงภพน้อยใหญ่ไว้ เหตุนัน ธรรมชาตินั้น ชื่อว่า นิพพาน (แค่ออกไปจากดินา), อีกอย่างหนึ่ง เพลิงก็ดส

บทนี้สำรวจความหมายและแนวคิดเกี่ยวกับนิพพานในพระพุทธศาสนา โดยชี้ให้เห็นว่านิพพานคือการดับทุกข์ที่เกิดจากการหลุดพ้นจากภพน้อยและ ใหญ่ การเชื่อมต่อกับความเจริญของธรรมชาติในบริบทของสมมติและอรรถธรรม นอกจากน

ประโยค - มังคลัตถะนี้แปล เล่ม ๕ - หน้า 86 โทสะ โมหะ ชาติ ชราและมรณะเป็นต้น ด้วย อาณัติ ศัพท์. มโนว่า นิพุทธาน นี้ พึงทราบความแปลกกันดังว่า ‘ใน วิภัน ว ธ ฐา ลงในอรรถว่าว้อยรัศ’ ว่า ศัพท์ เป็น กัตตุสานะ

ในบทความนี้เสนอศึกษาความหมายของโทสะ โมหะ ชาติ ชรา มรณะ และนิพพาน โดยอ้างอิงจากการศึกษาและคำสอนของพระพุทธเจ้า ท่านพระสารินบุตรได้กล่าวถึงการเข้าถึงนิพพาน ความหมายของพระอรหัต และธรรมที่สั้นและเข้าถึงได้

ประโยค- มังคลัตถทีปนีฉบับเล่ม ๕ หน้า ๘๙ จริงอยู่ มรรคกคำว่าถือธรรมเป็นเครื่องบรรลุพจน์นั้นที่โศล- ภูฏิญาณทำให้แจ้งอุ คอยเป็นนิมพนั่นอันเป็นอารมณ์ปัจจัย ตั้งอยู่ใน นิมพานั่นอันเป็นอธิฏฺเบจฉนั่นน่ะ ที่ช

ในมังคลัตถทีปนีฉบับเล่มที่ 5 หน้า 89 กล่าวถึงความหมายของมรรคกและธรรมที่เป็นเครื่องบรรลุที่ความโล่งใจ โดยมีการอ้างอิงถึงการสิ้นสุดของความโลภและการตัดสินบุคคลที่หลุดพ้น นอกจากนี้ยังได้พูดถึงความสำคัญของ

ประโยค- มังคดตฑาๅนี้นี่ภาษา เล่ม ๕ หน้า ๙๐ ที่นีพบนามในสูตรโดยนัยเป็นต้นว่า "ราคุณโย" เพราะความที่ท่าน กล่าวไว้โดยไม่แปลกนึกว่า "คุณ" สำวาวายายอรย์ จะกล่าวแน่นอนว่า "ของตน" (เพราะ) การบรรลุณพิพวามของผ

เนื้อหาสำรวจความสำคัญของการบรรลุธรรมในพระพุทธศาสนา และการวิเคราะห์คำสอนเกี่ยวกับกิเลสและการสิ้นกิเลส โดยมีการอ้างถึงอรรถกถาจารย์ที่ชี้ให้เห็นความเกี่ยวข้องของธรรมกับการบรรลุของพระอริยบุคคล เนื้อหานี้ย

ประโยค- มังคลัตถาที่นี้แปล เล่ม ๕ หน้า 92 เป็นอารมณ์แห่งธรรมกว่าคือธรรมมะย่อมละลายหลาย ด้วยอำนาจการัตดาเหตุนี้นะ นิพพานนั้น ซึ่งเป็นที่สุดแห่งสภาวะ จึงนับว่าเป็นปริยัติแห่งธรรม ด้วยอารมณ์อย่างนี้." [๕

บทนี้กล่าวถึงความสำคัญของนิพพานซึ่งเป็นที่สุดแห่งสภาวะ โดยอรรถกถาได้อธิบายว่า พระอรหัตนั้นย่อมเกิดขึ้นเมื่อโทษะและโมหะสิ้นไป ธรรมถือเป็นที่สิ้นสุดของทุกสิ่ง และนิพพานยังถือเป็นการบรรลุที่มงคล ซึ่งนำไป

ประโยค - มังคลตาปีพื่นนี้แปล เล่ม ๕ - หน้าที่ 94 มินัทพิจารณา ถึงเพิ่มเติม อา อัษฐานอกต่างปลกว่า 'ทานญฺญ ชุมจฺจริยา จิ' จึงกล่าวว่า 'พรหมจริยา' และชนหล่า อื่นผู้สอดตามอาขารชั้นนั้น ก็สอดอย่างนั้นเหมือ

บทความนี้พูดถึงการทำพระนิพพานให้แจ้งในมังคลตาปี เล่ม ๕ ซึ่งกล่าวถึงการปฏิบัติและแนวทางที่ควรยึดถือ เพื่อให้เข้าถึงพรหมจริยา โดยนำเสนอในรูปแบบการพิจารณาและการศึกษาเพื่อเข้าใจถึงความหมายนี้ได้ชัดเจนขึ้น

ประโยค- มัจจุราชนี้เป็นแปลเล่ม ๕ หน้า ๙๕ พระพุทธคุณแห่งคาถาที่ ๑๐° [๕๙๕] พึงทราบวินิจฉัยในคาถาที่ ๑๐ ต่อไปนี้ว่า ผู้อรรถสูง ได้แก่อัธนโทษธรรมฤทธิ์คือกระทบ ประอวม ครองนั่งเสล่ ว่า โลกมุติมี ได้แแก่ อัน

บทคาถาที่ ๑๐ แสดงถึงพระพุทธคุณและคุณธรรมที่เสริมสร้างจิตใจ โดยกล่าวถึงอุดมมงคลและการไม่หวั่นไหวต่อโลกธรรมทั้ง ๘ ภายในเนื้อหาจะแสดงให้เห็นถึงความสำคัญของการมีใจที่ปราศจากโทษ พร้อมกับการยกตัวอย่างของควา

ประโยค- มังคลตนีนี้แปล เล่ม ๕ หน้า ๙๖ ความสังเขบในฉากที่ ๑๐ นี้ ดังนี้ว่า "จิตใด ของบุคคลนั้น อันโลกธรรมภูตต้องแล้ว ย่อมไม่หวั่นไหว จิตใด ของบุคคลนั้น ไม่ มีโศก จิตใด ของบุคคลนั้น ปราศจากกลัด เพียงตั

ในบทนี้กล่าวถึงความหมายของจิตตามมังคลตนี โดยเฉพาะในฉากที่ ๑๐ ที่ชี้ให้เห็นถึงจิตที่ไม่หวั่นไหวและปราศจากโศก โดยอธิบายว่าจิตที่มีคุณลักษณะดังกล่าวทำให้บุคคลเป็นอุดมมงคล นอกจากนี้ยังมีการชี้ให้เห็นถึงคว

ประโยค- มังสิกัตตาในนี้เป็นแปล เล่ม ๕ หน้า ๙๙ ได้แก่ ย่อมไม่กลับจากธรรมเหล่านั้น สองพูดว่า ลาภ อลโก ความว่า เมื่อถามถึงแล้ว ความเสื่อมจากบิดผิงทรายบวก ก็ถึง เหมือนกัน. แม้ในบททั้งสามบิบว่า ยส เป็นต้น

เนื้อหาทางธรรมนี้ชี้ให้เห็นถึงธรรมที่เกี่ยวข้องกับลาภและความเสื่อมลาภ โดยพระอรหัตดาจารย์ได้กล่าวถึงแนวคิดที่ว่า เมื่อวัตถุมีของกินและเครื่องปิดเป็นต้นจะถูกมองว่าคือ 'ลาภ' ในขณะที่การไม่มีก็ถือว่าเป็น

ประโยค - มังคลัตถีปิเป็นเปล เล่ม ๕ หน้า ๑๐๑ ได้เฉพาะอย่างที่ ๒ เพราะจิตเป็นธรรมชาติรู้แจ้ง เพราะเหตุนั้น ท่าน จึงกล่าวว่า อภิญญาว่า ย่อมรู้แจ้งซึ่งอารมณ์ ดังนี้ เพื่อแสดงการ ที่จิตต่ออารมณ์ กล่าวคือได

บทความนี้นำเสนอการศึกษาเกี่ยวกับจิตและอภิญญาในพุทธศาสนา โดยกล่าวถึงการที่จิตมีความสามารถในการรู้แจ้งซึ่งอารมณ์ต่างๆ และการตีความ จิตตามอำนาจของสัญญาและปัญญา รวมถึงความสำคัญของการพิจารณาเพื่อเข้าถึงควา

ประโยค - มั่งคั่งดีก็เป็นเพราะ เล่ม ๕ - หน้า 102 ทั้งหมดเมื่อเอกเทศกแห่งสถานที่มีภูเขา แม่น้ำ และสมุทรเป็นต้น อัน ตนเห็นแล้ว ย่อมเรียกเขาเป็นด่านว่า เราเห็นแล้ว ฉะนั้น ผู้นักา อ่อน ได้ความโดยประกายใด

ข้อความนี้สำรวจความหมายของจิตและธรรมชาติในบริบททางธรรม โดยอธิบายถึงจิตในแง่มุมที่มีความสัมพันธ์กับอารมณ์และปัญญา การสำรวจนี้รวมถึงการศึกษาเรื่องความคิด การรับรู้ และภาวะจิต โดยมีการอ้างอิงถึงแหล่งที่ม

ประโยค – มังกลีตทีเป็นเปล เล่ม ๕ หน้า 104 ๖๙ ๑๐ ชื่อว่านะ ตั้งแต่ ๑๐ พระมารไป ชื่อว่านะมัชฌิมะ ตั้งแต่ ๒๐ พระมารชื่อว่านะ มีฎีกาสูตรนั้นว่า พระอธิการยิ้มว่าช่า วิตติBirthสุด ปฏุ ธายเถโร หมายเอา พระเถร

ในบทนี้ชี้ให้เห็นถึงจิตของภิญญาที่ได้ถูกต้องแล้วซึ่งไม่หวั่นไหวต่ออนโลกธรรม โดยอธิบายผ่านคำสอนเกี่ยวกับความเมตตาและความสูงส่งในโลก และการที่พระอรหันต์ไม่ตกอยู่ภายใต้ความกระสันหรือโกรธ จากการสนทนาระหว่

ประโยค - มั่งคลิดที่เป็นเปล เล่ม ๕ หน้า 105 ธรรมาภิพัฒน์ ย่อมไม่โกรธไม่ประทุษร้ายเลย เพราะว่าพระภิพัทธ์เหล่านั้นเป็นผู้ซึ่งศีลาทำทีบ ไม่หวั่นไหว อันใคร ๆ ให้หวั่นไหวไม่ได้ ดังนี้แล้ว ศรีพระอากาศนี้เป

เนื้อหาอธิบายถึงความรู้ในการไม่หวั่นไหวจากโลกธรรมต่างๆ โดยยกตัวอย่างบัณฑิตซึ่งมีความมั่นคงเหมือนภูเขาศิลาทำทีบที่ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งภายนอก เช่น รูป เสียง กลิ่น รส และผัสสะ นอกจากนี้ ยังกล่าวถึงการรักษา

ประโยค - มังคลัตถีเป็นสมอเล่ม ๕ หน้าที่ 106 จิตที่ตั้งมั่น (คงที่) หลุดผ่านแล้ว ของพระอริย-สาวกนั้น ผู้ฝึกที่ พิจารณาเห็น (ความเกิด) และความเสื่อม ให้หวั่นไหวไปไม่ได้ ฉะนั้น คำนั้น ท่านพระโสณเถระ เมื

เนื้อหาว่าด้วยจิตที่ตั้งมั่นและการเรียนรู้ของพระอริยสาวกในด้านการมองเห็นความเกิดและความเสื่อมของจิต โดยท่านพระโสณเถระ และอ้างอิงจากพระสูตรต่างๆ เช่น อุตตนิยบท เพื่อเน้นถึงความสำคัญของการฝึกปฏิบัติธรรม

ประโยค – มังคลัตติเป็นเปล เล่ม ๕ หน้า 107 อธิบายว่าภิกษุฉันละพ้น ย่อมเห็นทั้งความเกิดขึ้น ทั้งความเสื่อมไปแห่งจิตนั้น." [๒๕๖๖] ในอรรถกถา ท่านกล่าวไว้ باستخدام "จิตของพระฉันละพ้น ย่อมไม่หวั่นไหว." คำ

บทความนี้อธิบายถึงแนวคิดทางพุทธศาสนาเกี่ยวกับการศึกษาจิตของภิกษุที่เข้าใจถึงความเกิดขึ้นและความเสื่อมไปของจิต โดยเฉพาะการมองเห็นความไม่เที่ยงและความทุกข์ของสรรพสิ่ง การทำความเข้าใจนี้ทำให้ภิกษุทราบว่า

ประโยค มังคลติฏฐีนี้เปนเเละ เล่ม ๕ หน้าที่ 109 กำจัดได้แล้ว ถึงความสมบูรณ์ มีอยู่ไม่ได้ อึ่ง ท่านทราบทางอันปราศจากกุศล ไม่มีโศก เป็น ผู้ถึงฝ่ามือภาพ ย่อมรู้ว่าถิงโดยชอบ บาลีในโลกธรรมสูตรที่ ๒ ในปฐมวร

บทความนี้นำเสนอการวิเคราะห์ธรรมในโลกธรรมสูตรที่ ๒ ผ่านการตีความหมายและคำศัพท์สำคัญ เช่น 'อภิปลายโล' และ 'ปริทยาย' พร้อมการอธิบายเกี่ยวกับการปฏิบัติหลักโดยผิดเหตุต่างๆ ในทางธรรมเพื่อให้เกิดความเข้าใจที

ประโยค - มุ่งมั่นที่จะเป็นเป้ เล่ม ๕ หน้า 110 สองบทว่า ปกอญ ญดา ได้แก้ รู้บทคือพระนิพพาน บาท คาดว่า สมมปปชาณาตี ภวสุต ปาริ ควาว่า อึ้ง พระอธิษาวา นั่นรู้บทคือ นิพพานแล้ว ถึงฝั่งแห่งพ คือ ถึงความสำเร็

บทความนี้สำรวจแนวคิดเกี่ยวกับพระนิพพานจากบทพระสูตร โดยเน้นย้ำถึงความสำคัญของการฝึกฝนจิตใจเพื่อให้เข้าใจถึงความสำเร็จสุดท้าย ซึ่งเป็นการถึงพระนิพพานหรือความสงบสุขสูงสุดที่พุทธศาสนาเสนอ ความรู้ทั่วไปเกี

ประโยค - มังคลดิถีเป็นเทป เล่ม ๕ - หน้า ๑๑๑ ถ้าหากด้วยจิตไม่โศก [๕๒๕] โทมนัส มีความพินาศเป็นต้นเป็นเหตุ ชื่อว่า โศกะ สมจริงดังพระพุทธพจน์ที่พระปัจเจกพุทธเจ้า ในมหาสตัปปุฎฐานสูตรว่า “ภิกษุทั้งหลาย คำ

ในพระพุทธศาสนา การโศกหรือโทมนัสถูกกล่าวถึงว่าเป็นผลจากความเจ็บปวดภายในจิตใจ ซึ่งพระปัจเจกพุทธเจ้าทรงสอนว่าความเศร้าใจเกิดจากเหตุที่มาจากการมีความอธิษฐานหรือการค้นหาทุกขธรรม ความเศร้าโศกภายในสามารถส่งผ

ประโยค - มั่งอัดทีนี้เป็นแปล เล่ม ๕ หน้า 112 อนิจจะ ถิมมะศัพท์มีเหตุเป็นบรรยาย เหตุอันนั้น พระอรรถกถาจารย์จึงกล่าวว่า “อันเหตุแห่งทุกข์” ภาวะแห่งบุคคลหรือแห่งจิต ผู้ถึงความโศก คือผู้เศร้า ชื่อนี้มีควา

บทความนี้กล่าวถึงความเศร้าและอาการที่เกี่ยวข้องในจิตใจตามพระธรรม โดยพระอรรถกถาจารย์ได้เผยถึงสภาพความโศกที่เกิดขึ้นในชีวิตและสภาพอันเป็นตัวแทนของบุคคลซึ่งมีความเศร้าใจ ภาวะแห่งบุคคลหรือจิตที่เศร้าเป็นส

ประโยค ๕- มังคลัตถทีปิเป็นแปล เล่ม ๕ หน้า ๑๑๓ ยาจีก็กล่าวว่า "กิญฺจาปิ" เป็นต้น ความคิดอันกำเิรบ หรือความ เหือดแห้ง ณ ภายในนั้นแหละ อันวันจากความเป็นผู้แก่กล้า คือชื่อ ความกรมเกรียม ณ ภายใน ได้แก

บทความนี้สำรวจความเศร้าโศกและอารมณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในมนุษย์ โดยเน้นความคิดและการรับรู้เกี่ยวกับความเครียดและความเศร้าใจนั้น ๆ ผ่านตัวอย่างในอดีตกาลของพระโพธิสัตว์ซึ่งมีบทเรียนสำหรับการไม่เศร้าโศก ผู้